تا حالا از خودت پرسیدی که بزرگی ما آدما با چی سنجیده می شه؟؟
بعضیا بزرگی رو توی مال و منال و بعضیام توی صندلی بزرگ و مقام می بینن.
اون موقع آدمای بزرگ توی دنیا میشن آدمایی مثل: چنگیز خان مغول و هیتلر و
همین بوش خودمون...
خیلی از ما آدما بدون اینکه خودمون بدونیم، دنبال همین بزرگیا می ریم
و متاسفانه مقدماتش رو در طول زندگی فراهم می کنیم...
اما هر کدوم از ما یه قیمتی داریم که خودمون تعیین می کنیم. بعضیا
قیمتشون به اندازه ی یه سلام و علیکه بعضیام یکم بیشتر..
توی یه کتابی خوندم که نوشته بود: "بزرگی هرکس به اندازه ی آرزوی اوستو قیمتی هم که می شود پرداخت و او را خرید به اندازه ی ارزش آرزوی اوست."
بین ما آدما خیلیا هستن که شاید ظاهرا طالب بهشت هستن اما خودشونو به یه خرما می فروشن؛ در حقیقت اونا آرزوی بهشت ندارن بلکه آرزوشون
به کوچیکی همون خرماست..
اما بعضی از ما؛ اونایی که خیلی بزرگن حتی از بهشتم بالاتر میرن،اونا خدا رو از خودش می خوان و به بهشت راضی نمی شن یعنی در حقیقت خودشونو با غیر خدا معامله نمی کنن.
به قول حافظ:
ما را نه سر دوزخ و نه حرص بهشت است  
بردار ز رخ پرده که مشتاق نگاهیم
هرچی به قیامت نزدیک تر می شیم ارزش آرزوهای آدما کمتر و کمتر می شه.. یه زمانی حسینی(ع) بود که قیمتش به بزرگی همه ی حقیقت بود..
یا زینب که به اندازه ی معنای صبر بزرگ بود..
واقعا داریم چیکار می کنیم؟؟ همه چیزمونو، دارو ندارمونو داریم بابت چی می دیم؟؟
خودمونو با چی معامله می کنیم؟ با جهنم.!!!!!!
کاش می دونستیم که همه چیزو باید به قیمت خرید وگرنه جز ضرر چیزی نداره..
کاش می دونستیم قیمت خداو بهشت و حیات...چقدره تا اینقدر خودمونو،عمرمونو راحت به هیچی نمی فروختیم و آخرش جهنمو نمی خریدیم.
بهتره یه نگاهی به آرزوهامون بکنیم تا قیمتمون دستمون بیاد..
                                                 
                                                                     و من الله توفیق...