یا ارحم الراحمین...
بی پناه و مضطرب از کوچه پس کوچه های بیقراری می گذشتم.می دویدم..هیچکس به فریادم نمی رسید حتی نگاهم نمی کردند و باز می دویدم..هوا کم کم تاریک می شد..
هیچ دری به رویم باز نمی شد؛ مردم را التماس می کردم: کمکم کنید خسته ام اما.... هرچه بیشتر می دویدم تاریک تر می شد...همه جا دیوارهای سربه فلک کشیده با غبار گناه رویشان خودنمایی میکرد..
به بن بست رسیدم و همه جا به یک باره تاریک شد.
نشستم،سر را بین دو پایم گرفتم و زار زار گریه کردم...
هیچکس به دنبالم نیامد؛ سنگینی بار گناه همه جا همراهم بود و نمی توانستم خود رار ها کنم..
ناگهان..ناگهان به یاد حرف مادرم افتادم:
فرزندم هرگاه احساس کردی تنهایی و هیچکس را یارای کمک به تو نیست تنها فریاد بزن: یا ارحم الراحمین...
در دل گفتم اگر ارحم الراحمینی به فریادم برس..و لحظه ای بعد..صدایی..
نوری..:برخیز!!
کیستی؟؟
من؟؟
من ارحم الراحمینم...
من هستم مهربان ترین مهربانان...
ترسیدم..با خود گفتم حتما برای انتقام آمده، برای انتقام تمام بدی هایی که در حقش کردم و برای تمام نافرمانی ها..
و نور نزدیک تر می شد. می ترسیدم اما نمی توانستم بروم چون جایی برای فرار نداشتم.
نزدیک تر آمد، دستم را گرفت،بلندم کرد،و در آغوشش گرفت و گفت:تو بنده ی منی چطور می توانم از تو انتقام بگیرم؟؟
چطور می توانم کسی را که از روح خود دراو دمیده ام آزار دهم؟مگر فراموش کرده ای که من فارغ از هر بدی هستم و آزار دیگران جز بدی نیست؟؟
من بخشنده ام و می بخشم تو را...
دیگر نمی ترسیدم،بار گناه را احساس نمی کردم..از تاریکی خبری نبود..
و او مرا بالا برد به عرش، به آسمان...
اما افسوس..افسوس که چندی بعد فراموش کردم او بود که به دنبالم آمد،التماسش نکردم،از او خواهش نکردم،فقط صدایش زدم. و او در قبال کمکی که به من کرد هیچ چیز از من نخواست جز خوبی..افسوس..
چه کردم با خدایم؟؟...آن قدر دلش را شکستم که اینگونه گفت: مگر من بخل می ورزم که بنده ام مرا بخیل می شمارد؟؟..
هیچ دری به رویم باز نمی شد؛ مردم را التماس می کردم: کمکم کنید خسته ام اما.... هرچه بیشتر می دویدم تاریک تر می شد...همه جا دیوارهای سربه فلک کشیده با غبار گناه رویشان خودنمایی میکرد..
به بن بست رسیدم و همه جا به یک باره تاریک شد.
نشستم،سر را بین دو پایم گرفتم و زار زار گریه کردم...
هیچکس به دنبالم نیامد؛ سنگینی بار گناه همه جا همراهم بود و نمی توانستم خود رار ها کنم..
ناگهان..ناگهان به یاد حرف مادرم افتادم:
فرزندم هرگاه احساس کردی تنهایی و هیچکس را یارای کمک به تو نیست تنها فریاد بزن: یا ارحم الراحمین...در دل گفتم اگر ارحم الراحمینی به فریادم برس..و لحظه ای بعد..صدایی..
نوری..:برخیز!!
کیستی؟؟
من؟؟
من ارحم الراحمینم...
من هستم مهربان ترین مهربانان...
ترسیدم..با خود گفتم حتما برای انتقام آمده، برای انتقام تمام بدی هایی که در حقش کردم و برای تمام نافرمانی ها..
و نور نزدیک تر می شد. می ترسیدم اما نمی توانستم بروم چون جایی برای فرار نداشتم.
نزدیک تر آمد، دستم را گرفت،بلندم کرد،و در آغوشش گرفت و گفت:تو بنده ی منی چطور می توانم از تو انتقام بگیرم؟؟
چطور می توانم کسی را که از روح خود دراو دمیده ام آزار دهم؟مگر فراموش کرده ای که من فارغ از هر بدی هستم و آزار دیگران جز بدی نیست؟؟
من بخشنده ام و می بخشم تو را...
دیگر نمی ترسیدم،بار گناه را احساس نمی کردم..از تاریکی خبری نبود..
و او مرا بالا برد به عرش، به آسمان...
اما افسوس..افسوس که چندی بعد فراموش کردم او بود که به دنبالم آمد،التماسش نکردم،از او خواهش نکردم،فقط صدایش زدم. و او در قبال کمکی که به من کرد هیچ چیز از من نخواست جز خوبی..افسوس..
چه کردم با خدایم؟؟...آن قدر دلش را شکستم که اینگونه گفت: مگر من بخل می ورزم که بنده ام مرا بخیل می شمارد؟؟..
اما همیشه فرصت باقیست برای آشتی کردن با مهربان ترین
مهربانان..در این ماه آشتی کنیم تا خدا در آغوشمان بگیرد...
……………………………………………………………..
پ.ن۱:حواسم به توصیه ی دوستان مبنی بر اینکه بیشتر از امامون بنویسم هست ان شا الله پست بعدی اختصاص داره به امام رضا
پ.ن۲:بیاین برای هم دعا کنیم که روایت شده هرکس برای دیگران دعا کند خداوند یک فرشته را مامور دعا برای آن بنده می کند و دعای فرشته بی جواب نخواهد ماند.التماس دعا..
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۸۷ ساعت 14:8 توسط اسرا
|
راه ما ، راه سیدالشهدا است و آنان که پای یقین در این راه نهاده اند ، آرزوی سر باختن دارند تا به ذبیح الله اعظم از همه نزدیک تر شوند. (شهید آوینی)