خدا گفت:"اقم الصلاه".ما هم گفتیم :چشم!

اما این درسته که وقت نماز خوندن به همه چیز فکر کنیم جز کسی که داریم بخاطرش نماز می خونیم؟

از فرموده های الهی:

"و هرکس در نماز،مشغول به غیر من باشد و به یاد من نباشد،پس آنکس گویا استهزا به من میکندو نمی داند که استهزا به خود کرده است و خود را از رحمت من دور کرده است و من می نویسم نام او را در دیوانِ زیانکاران و حشر می کنم او را در قیامت با ایشان"

ممکنه این شیرینی رو تا حالا چشیده باشین اما اگر نچشیدین به حرفام گوش کنین ضرر نمی کنین،شاید به جاهای خوبی هم رسیدین.بهتر دیدم از نماز بگم و حکمت هاش:

امیر المومنین (ع) هنگام وضو گرفتن، از خوف خدا رنگ چهره اش می پرید و هنگام نماز می لرزید.چون علتش را می پرسیدند،می فرمود :"وقت آن رسیده که امانتی را به خدا پس بدهم که چون به آسمان ها و زمین و کوهها عرضه کردند، انها از پذیرش سر باز زدند و هراسیدند"

 —مصداق صریح این حدیث آیه ی 72 سوره ی احزاب

 "انا عرضنا الامانه علی السموات والارض والجبال فابین ان یحملنها واشفقن منها وحملها الانسان انه کان ظلوما جهولا"

وقتی مولای ما با اون همه مقام معنوی اینطور می گن ما چی بگیم؟ما به اندازه ی ذره ای در برابر خدا ترس داریم؟موقع خوندن نماز فقط به خدا توجه داریم؟

امام صادق (ع) فرمودند :"به خدا سوگند!خدا در کلام خود بر بندگانش تجلی کرده است ،ولی آنان نمی بینند."حرف خیلی سنگینه ! اینکه خداوند در آیات تجلی کرده در حالیکه ما چشم دیدنش رو نداریم...

دقت کرده بودین ما برای شروع صحبت با خدا اول دم از خودش می زنیم ؟ می گیم خودت گفتی :

"بسم الله الرحمن الرحیم.الحمدلله رب العالمین.الرحمن الرحیم. ... ".

و بعد از این سوره های قشنگ تعظیم می کنیم و سری خم می کنیم که:

 "رکوع در اول است و سجود در مرتبه دوم.کسی که رکوع کند،شایستگی سجود می یابد.در رکوع "ادب"است و در سجود "قرب" و هرکه ادب را نیکو به جا نیاورد ،شایسته ی قرب نیست."امام صادق (ع)

تا یکی رو دوست داریم هرچی می گه گوش می کنیم اما امان از روزی که کسی رو دوست نداشته باشیم..هممون می گیم "خدا دوست دارم" و هرروز لااقل 10 بار می گیم ایاک نعبد و ایاک نستعین...اما واقعا بهش عمل می کنیم؟در مقابل می گیم خدا منو از وسوسه های شیطون حفظ کن.خدا نذاری شیطون گولم بزنه..و از شیطون بیزاریم!اما در هنگام عمل تا یک حرف نامربوطِ شیطون رو می شنویم...

از همین می شه نتیجه گرفت که ما عاشق واقعی خدا نیستیم فقط حرفشو می زنیم!اگر واقعا دوستش داشتیم هرچی می گفت می گفتیم چشمو عمل می کردیم(بی چون و چرا!)

ولی در اصل بیشتر حرف شیطون رو گوش می دیم تا حرف خدا.

 یک نکته میگم خوب دل بدین..

ابی اسامه گوید از امام صادق(ع) شنیدم که فرمود:

"و بر شما باد به رکوع و سجود طولانی..زیرا اگر کسی از شما رکوع و سجده اش را طول دهد،شیطان از پشت او فریاد بر می آورد و می گوید:ای وای که او فرمانبرداری کرد و من نا فرمانی و او سجده کرد و من از سجده خودداری کردم"می بینین؟شیطون نمی تونه ببینه ما با خدا حال می کنیم...

شهید آوینی:

"نماز بلندترین فریادهاست و قامت ما به بلندای نماز است.یعنی قدرت ما را باید در نمازمان جست."

توی عباداتتون حالی پیدا کردین ما رو هم یاد کنین،شده با یک صلوات.

"من از تو هیچ نمی دانستم وقتی که نامت را از این و آن می شنیدم ،تنها چیزی که مرا به تو خوشبین می کرد نام شهید بود که پیشکش حاج ابراهیم شده بود... فقط می خواندم:سردار شهید حاج محمد ابراهیم همت
من ساده تر از هر آن چه فکر کنی از تو می گذشتم بی آنکه بیندیشم به ذبح بزرگت،اسماعیل!
حاجی!من بی وفا بودم...وهستم.اما گوشه چشمت مرا بس بود!تنها زمزمه هایت به گوشم رسید.همین!اما تلنگری بود،برای با تو زیستن!با تو حرف زدن!از توشنیدن!از تو گفتن و به تو رسیدن!...

حاجی!دلتنگ حسینیه ات شدم.... و دلگیر طلائیه...
جائیکه تو از خود گذشتی و مهدی و مصطفی و پدر و مادر و همسرت را ترک گفتی ..و مرا نیز..
می دانستی طلائیه دلم را خون می کند؟ چند وقتی است در آرزویش بی تابم...بی تاب...و بی تاب
حاجی!بی توفیق بودم که قتلگاهت را ببینم.بی توفیق بودم که قدمگاهت را ببویم.حالا‌، از تو که می نویسم ،باورم شده که مرا مدیون خود کرده ای تا همیشه...
می گفتند بی سر رفتی!و چه خوب حسین وار زیستن و حسین وار شهید شدن را به من نشان دادی.
همسرت می گفت،روز آخر دل کَندنت را دید...می دانم چه سخت بود وقتی که مهدی بابا بابا کنان رو به رویت می چرخید و تو با سردی او را نظاره می کردی.حاجی!دلم پُر است،تا یادت در دلم جاریست این دل بی قرار می ماند.آخر از عاشقی تو چنان شنیده ام که من  هم شوق عاشق شدن دارم.چه زیبا با خدا بودن را نشانم دادی.

دوستانت از آن شبی می گفتند که به آسمان نگاه می کردی و می گریستی..از تو پرسیدند:چرا؟با چشمانِ بصیرت ،دوستانت را هم هشیار کردی.تو فهمیده بودی هر جا بچه ها پا می گذارند،ابر،جلوی ماه را می گیرد و دشمن دید ندارد تا بچه ها به سلامت بگذرند.و تو امداد خدا را می دیدی.دیگران را هم به وجد می آوردی..
همسرت می گفت نیمه شب ها به سجده می رفتی و چهره می شستی با اشک...سوز و ناله ات را شنیده بود .می دانست هر بار نماز می خوانی دل تطهیر می کنی و اشک می ریزی.
حاجی!شنیده بود زمزمه هایت را..وای که با دلم چه کردی حاجی..شنیده بود که می گفتی:
بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا...  بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا...

وقتی صدایت همه جا طنین انداز است چطور بگویم تو نیستی تو مُردی و خاموش و بی خروش به زیر خاک پوسیدی؟نه!!تو زنده ای!همان که می خواست شهیدی در کنار مزارت به خاک بسپارد می گفت،وقتیکه خاک کنار قبرت ریزش کرد به عینه دید که تو زیر خاک ،سالم،آرام گرفتی..بی هیچ نقصی!انگار پس از سالها‌‌‌... تازه به خاک سپردنت!

حاجی!هراس نیست،از مرگ!از قبر!وقتی از تو می شنوم و تو را راهنمای راهم می بینم!
حاجی!همراهم بمان و از او بخواه مرا توفیق دهد تا باز هم از تو بنویسم..."

ما هم خرسند از این مساله که شاید سبب شد مدتی آلودگی اخلاقی جامعه کمی فروکش کنه.اما...یه اما داره که خیلی مفصّله.

نمی دونم نظر شما چیه اما به نظر من اگه این حرکت مقطعی باشه فایده ای نداره

شاید بدتر هم بشه! در ضمن به تنهایی کافی نیست باید فرهنگ سازی بشه...

البته نوع برخوردها باید سالم باشه که باعث دین زدگی نشه .

خدای منان هم برای نهی از منکر این روش رو امر فرموده،

وقتی به حضرت موسی(ع) و برادرش فرمان داد :

"اذهبا الی فرعون انه طغی . فقولا له قولا لینا لعله یتذکر او یخشی".سوه طه آیات 43و44

"بروید به سوی فرعون همانا او سرکش است.پس با او به نرمی سخن بگویید شاید که متذکر شود یا بترسد."

البته اونطور که ما از نیروی انتظامی شنیدیم این اصل رعایت می شه.اول تذکر بعد دستگیری بعد احضار پدر و مادر و اگر وضعشون خیلی بد بود نهایتا دادسرا!

 حرف بعضی از این عزیزان(خانوم)،ظاهرا بد پوشش،اینه که خب اگه گناه داره آقایون نگاه نکنن!

البته طبق شرع باید!!! نگاه نکنن.اما طبق همون شرع این عزیزان هم باید!!! مراعات کنن...

شاید نمی دونن که دین اسلام در این زمینه خیلی حرفا داره که با دلیل و منطق هم هست...خداوند رحمان به پیامبر امر کردند:

به مردان مومن بگو:"قل للمومنین یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک ازکی لهم ان الله خبیر بما یصنعون"سوره ی نور آیه ی 30

به زنان مومن بگو:"و قل للمومنات یغضضن من ابصارهن و یحفظن فروجهن و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن و لا یبدین زینتهن الا ..."سوره ی نور آیه ی31  حتی توی قرآن یک پوشش هم پیشنهاد شده که از نظر خداوند مناسبترین پوشش برای خانومهاست.

"یا ایهاالنبی قل لازواجک و بناتک و نساء المومنین یدنین علیهن من جلابیبهن ذلک ادنی ان یعرفن فلا یوذین و کان الله غفورا رحیما"سوره ی احزاب آیه ی59

 " ای پیامبر به زنان و دختران خود و زنان مومن بگو که خویشتن را به چادر فرو پوشند که این کار برای اینکه آنها (به عفّت و حریّت) شناخته شوند تا از تعریض و جسارت (هوس رانان) آزار نکشند بر آنان بسیار بهتر است و خدا آمرزنده و مهربانست"

توی پیوندهای روزانه ی وبلاگ می تونید توضیحات بیشتری رو ببینید:"حجاب" از منظر قرآن

یکی از دوستان از این امر (برخورد)گلایه می کرد که با این کار فساد به لایه ی زیرین جامعه کشیده می شه و می گفت که برای این امر فرهنگ سازی کنن!شاید هم راست می گفت اما این دلیل نمی شه که نهی از منکر نکرد..برخورد نکرد...و برای مخفی نشدن یک سری کارها کلی جوون پاک و نجیب رو با همین فساد اجتماعی تباه کرد.

یه سری می گن دوست دارن مطابق با شأنشون لباس بپوشن!!!خب بپوشن!اما نه هر جایی....!!!

من با هیچ کدوم از این عزیزان پدر کشتگی ندارم .هرچی باشه خواهر،برادرای دینی خودمن!

اماهیچ دوست هم ندارم یه روزی بیاد که این دوستان از من و امثال من شاکی بشن...که چرا...و چرا..و چرا...؟ درسته که هرکس حق داره اونطور که می پسنده لباس بپوشه اما باید به دیگران هم احترام گذاشت و پوششی متعارف با عرف داشت.مگه ما توی یک جامعه زندگی نمی کنیم؟اونم از نوع اسلامیش...که براش کلی جوون دسته گل خون دادن...جون دادن...تموم زندگیشونو دادن...برای اسلامی بودنش ...برای امنیت داشتنش...وبرای...

خب....از هرچه بگذریم سخن دوست خوشتر است...

قرارم این بود که هر دفعه از شهدا بنویسم.هر چند...

نام:سردار شهید حاج محمد ابراهیم همّت

یادگاری شهید:

پدر و مادر!من زندگی را دوست دارم ،ولی نه آنقدر که آلوده اش شوم و خویش را فراموش و گم کنم، علی وار زیستن و علی وار شهید شدن ،حسین وار زیستن و حسین وار شهید شدن را دوست دارم.الگوهای جاوید یک مومن از بندهای هوس رستن است و من این الگو را نیز دوست داشتم، شهادت در قاموس اسلام کاری ترین ضربات را بر پیکر ظالم و شرک و الحاد می زند و خواهد زد،تاریخ اسلام این را ثابت کرده است.  

–فرازی از وصیت نامه-

امام محمد باقر (ع) روایت کند که امام سجاد(ع) فرمودند:

به هوش باشید و از بی رغبتانِ به دنیا و رغبت کنندگانِ در آخرت باشید، آگاه باشید که بی رغبتان به دنیا زمین را فرش خود و خاک را بستر خود و آب را مایه ی خوش بویی خود گرفته اند و خود را به نیکو بریدنی از دنیا بریده اند.

درباره ی شهید همّت حرفها دارم.این پست طولانی شد.ان شاالله ادامه حرفام در پست بعدی...

 نمی دونم حس کردی یا نه!زنده بودنش رو ..نفس کشیدنش..خنده هاش..گریه هاش
خواستم راز دلم پیش خودم باشد و بس...در می خانه گشودند و چنین غوغا شد   

تا اینجا رو گفتم و الباقی...بماند.تصمیم دارم از شهدا بنویسم و از مرامشون.هرچند مختصر.ممکنه پشت سر هم نشه اما سعیمو می کنم .
...یا حسین...

 نام: سردار شهید غلامحسین افشردی
معروف به:حسن باقری
یادگاری شهید:امام صادق علیه السلام اشاره که می کرد اصحابش از قبیل "هارون مکی"می رفتند توی تنور داغ.بسیجی ها هم این جوری اند،اینها پدیده ی جدید خلقت اند.
از زبان همرزم شهید‌،سردار فتح الله جعفری : ارتباطمان با حسن باقری دو گونه بود ، یکی ارتباط عاطفی بود که حسن با همه داشت،یکی دیگر ارتباط کاری.من تلاشم بر این بود که در ماموریتها با حسن بروم.چون از نظر مسائل تربیتی و اخلاقی خیلی برایم تاثیر گذار بود. حسن خیلی اطلاعات داشت،وقتی باهاش حرف می زدی ،در هر لحظه از او اطلاعات می گرفتی .چیز یاد می گرفتی هم نظامی ،هم اخلاقی ،توی هر زمینه ای.
دیگران را نسبت به خودش ترجیح می داد.ما که هم ردیف ایشان نبودیم.زیر دستشان بودیم.همین نوع برخوردش با زیر دستها کم کم روی ما تاثیر گذاشت.یعنی آن چیزی را که باید به ما نصیحت می کرد ،در عمل می گفت.این برخورد باعث می شد جاذبه ای بین افراد بوجود بیاورد،هم تیزهوش بود هم پرکار.علت موفقیت حسن در جنگ اطلاعات بود.حسن دشمن را پیش بینی می کرد.اطلاعات داشت و می گذاشت کنار همدیگر.                               -گزیده ای از مجله امتداد ش14-

حالا که خوندی شهیدرو با این حدیث بسنج..

امام صادق(ع) فرمودند:

مردم را با غیر زبانتان(یعنی با کردارتان)بخوانید تا از شما پارسایی و کوشش و نماز و خوبی را ببینند.زیرا این امور آنان را (بسوی حق)فرا می خواند.
کتاب جهادالنفس وسائل الشیعه-حدیث195